Per quinquennia jam decem, Ni fallor, fuimus; septimus insuper Annum cardo rotat, dum fruimur sole volubili. Instat terminus, et diem Vicinum senio jam Deus adplicat. Quid nos utile tanti spatio temporis egimus? Ætas prima crepantibus Flevit sub ferulis. Mox docuit toga Infectum vitiis falsa loqui, non sine crimine. Tum lasciva protervitas Et luxus petulans (heu pudet ac piget!) Fœdavit juvenem nequitiæ sordibus ac luto. Exim jurgia turbidos Armarunt animos, et male pertinax Vincendi studium subiacuit casibus asperis. Bis legum moderamine Frenos nobilium reximus urbium, Jus civile bonis reddidimus, terruimus reos. Tandem militiæ gradu Evectum pietas principis extulit Adsumptum propius stare jubens ordine proximo. Hæc dum vita volans agit, Inrepsit subito canities seni, Oblitum veteris me Saliæ consulis arguens, Sub quo prima dies mihi Quam multas hiemes volverit, et rosas Pratis post glaciem reddiderit, nix capitis probat, Numquid talia proderunt Carnis post obitum vel bona vel mala Cum jam, quidquid id est quod fueram, mors aboleverit? Dicendum mihi: ‘quisquis es, Mundum, quem coluit, mens tua perdidit. Non sunt illa Dei, quæ studuit, cujus habeberis.’ Atqui fine sub ultimo Peccatrix anima stultitiam exuat: Saltem voce Deum concelebret, si meritis nequit, Hymnis continuet dies, Nec nox ulla vacet quin Dominum canat; Pugnet contra hereses, catholicam discutiat fidem, Conculcet sacra gentium, Labem, Roma, tuis inferat idolis, Carmen martyribus devoveat, laudet apostolos, Hæc dum scribo vel eloquor, Vinclis o utinam corporis emicem Liber, quo tulerit lingua sono mobilis ultimo!